Αγάπες άνευ όρων

Hey αγαπημένοι! Έχουμε καιρό να τα πούμε..

Μην αναρωτηθείτε γιατί...Λίγο ότι δεν είχα έμπνευση, λίγο ότι δεν ήξερα πως να διατυπώσω όσα ήθελα..Λίγο απ'όλα τέλος πάντων.

Συνήθως λοιπόν, όταν αρχίζω να γράφω και να μοιράζομαι μαζί σας όσα θέλω, ξέρω ακριβώς ποιο θα είναι το τραγούδι που θα σας κάνει να θελήσετε να κάνετε μια μικρή..."εξόρμηση" μέσα στο μυαλό μου διαβάζοντας το άρθρο μου. Σήμερα όμως είμαι λίγο απροετοίμαστη. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν και θα μου 'ρθει στην πορεία.... (να φανταστείτε, ούτε τίτλο δεν έχω βάλει ακόμα..)! 

Είναι πολλά. 

Είναι πολλά και ταυτόχρονα το τίποτα.

Σκόρπιες λέξεις στο νου, συναισθήματα που κατακλύζουν και σκέψεις που οδηγούν στην έσχατη στιγμή της τρέλας.

Ή μάλλον όχι. Δεν είναι πολλά.

Είναι ένας........... ή μία...........

Φίλος ή φίλη, αγαπημένος ή αγαπημένη, κολλητός ή κολλητή. Σημασία καμία.

Η μόνη σημασία ;;;;; Το τι νιώθεις και πώς νιώθεις μέσα από με  τον ίδιο σου τον εαυτό.

Δεν ξέρω αν ποτέ έχετε γνωρίσει κάποιον με τον οποίο από την πρώτη κιόλας επαφή μαζί του (είτε αυτή έγινε με κύριο μέσο τα μάτια, είτε την επικοινωνία από κοντά, είτε από μια απλή συνομιλία σε κάποιο από τα social media) να νιώσετε μεγάλη οικειότητα. Να νιώσετε ασφάλεια, δύναμη.. κάτι βρε παιδί μου τέλος πάντων, κάτι που να σας κάνει μια μεγάλη "έκρηξη" μέσα σας και πείτε : "Ωπ φίλε μου εδώ είσαι!"

Εμένα μου συμβαίνει σπάνια πάντως. Αλλά όταν μου συμβεί...Αχ όταν μου συμβεί! 

Πολλές φορές φέρνουμε την πραγματικότητα στα μέτρα μας μόνο και μόνο για να ικανοποιήσουμε τα θέλω μας, τα πιστεύω μας και τον εγωισμούλη μας! Και άντε πείτε πως τη φτιάξαμε..Το κακό είναι ότι εμείς δεν καταλαβαίνουμε τίποτα. Προχωράμε μέσα σε αυτή τη σχέση εθελοτυφλώντας! Νομίζεις πως τον άλλον τον ξέρεις τόσο καλά που νιώθεις μια τόσο μεγάλη οικειότητα μαζί του. Σαν να γνωρίζεστε από άλλη ζωή, σαν να σε ήξερε και να τον ήξερες. Και έτσι ξεκινάς να τον αγαπάς. ΧΩΡΙΣ όρια!!! Χωρίς να νοιάζεσαι και να υπολογίζεις τίποτα και κανέναν! Να είναι η έννοια σου και τίποτε άλλο. Να θέλεις να τον βλέπεις τον άλλον να χαμογελάει και να σου αρκεί αυτό. Να πονάς μαζί του και να είσαι εκεί πριν ακόμα στο ζητήσει.... Να του λες "Σ'αγαπώ" γιατί έχει μάθει να στο "κλέβει"... Να λες ότι νιώθεις χωρίς να σκέφτεσαι αν θα θυμώσει ή όχι γιατί πολύ απλά μαζί με εκείνον ή εκείνη είσαι ο εαυτός σου. Και μέσα από εκείνον ανακαλύπτεις τον δικό σου αληθινό κόσμο, ανακαλύπτεις και βρίσκεις μέχρι που μπορείς να φτάσεις και τι μπορείς να κάνεις για τον άλλον....Να τον δέχεσαι με όλα όσα εσένα δεν σου αρέσουν, μα κατα κάποιο τρόπο πάνω του τα δέχεσαι.Να τον κοιτάς στα μάτια και να ξέρεις τι κρύβεται μέσα από αυτά.

Και εκείνος ή εκείνη !? Εδώ λοιπόν σας θέλω.....

Πολλές φορές παγιδευόμαστε σε "απρόσωπες" καταστάσεις που δεν μπορούμε να ορίσουμε και να ελέγξουμε. Άλλους βλέπουμε και τελικά άλλοι είναι... Και τότε τους αγαπάμε ακόμα περισσότερο, γιατί νιώθουμε πως μας έδωσαν την ευκαιρία να γνωρίσουμε πτυχές του εαυτού τους που ίσως κανείς να μην ξέρει... Και πάλι συνεχίζεις να τον/την αγαπάς ακόμα πιο πολύ.... Να φοβάσαι, να ανησυχείς, να τρέμεις στην ιδέα ότι ίσως πάθει κάτι ..... 

Μα η αγάπη φίλοι μου, πολλές φορές πνίγει! Και αν τον πνίξει τον άλλον που δεν είχε δεχθεί ποτέ ξανά τόση αγάπη από κάποιον άλλον και εσύ του την δώσεις τόσο απλόχερα, χωρίς να την ζητήσει, χωρίς να την απαιτήσει...τότε τρομάζει..............................................και αλλάζει........... και "φεύγει"....

Και τότε εσύ?! Εσύ τι κάνεις....?! Κάθεσαι και αναρωτιέσαι αν άξιζε ή όχι, και σε βρίζουν όλοι και σου λένε "Εγώ στα λεγα εξ' αρχής και δεν με άκουγες.." αλλά εσύ μέσα σου ξέρεις.... Ξέρεις πως δεν μετάνιωσες τίποτα...Ξέρεις πως είσαι ακόμα εκεί, δίπλα του, και ας είσαι "μακριά" γιατί ο ίδιος "έπληξε" από την αγάπη σου.... 

Μα υπάρχει και δεύτερη εκδοχή!

 Ίσως τελικά όλα είναι μέσα στο μυαλό?! Μήπως τελικά δημιουργούμε μόνοι μας τα προβλήματα μας και πέφτουμε οι ίδιοι μέσα στην παγίδα?! 

Άγνωστη αυτή η πτυχή του ανθρώπινου νου.... Ποτέ δεν θα μάθουμε...

Μα να σας πω κάτι!? Αν ποτέ νιώσετε ότι αγαπάτε κάποιον δίχως λόγο και αιτία, δίχως όρια και ταμπού, νιώθοντας πως γνωρίζεστε από χρόνια και μαζί του είστε αυτό που θέλετε, μην μετανιώσετε ΠΟΤΕ και για ΤΙΠΟΤΑ! Και μην αναιρέσετε τίποτα απ'όλα όσα του έχετε πει... Γιατί ότι είπατε, το νιώσατε...και αν το πάρετε πίσω θα είναι σαν να αμφισβητείτε τα δικά σας αισθήματα και πως κοροϊδεύετε τον ίδιο σας τον εαυτό.  

Αυτούς τους ανθρώπους λοιπόν που ακόμα και αν σας στεναχωρούν τους συγχωρείτε τα πάντα, που ακόμα και αν αλλάζουν συμπεριφορά απέναντι σας και νιώθετε πως "φεύγουν" να τους αγαπάτε αληθινά. Να μην κουράζεστε να τους αγαπάτε....Ίσως να μην τους αγάπησε κανείς ποτέ τόσο πολύ. Θα το καταλάβετε...Να τους κοιτάτε στα μάτια και θα τους καταλάβετε...

Το εξωτερικό δεν παίζει ποτέ κανέναν ρόλο.

Η γλώσσα μπορεί να πει πολλά ψέματα.

Το μυαλό μπορεί να κάνει διφορούμενες σκέψεις.

Μα τα μάτια......τα μάτια δεν θα πουν ποτέ ψέματα, θα προδώσουν απλά την αλήθεια. 

Και αν κάποια στιγμή εκείνη φύγουν από τη ζωή σας, να σας νοιάζει μόνο το να είναι καλά και να χαμογελάνε. Να μην σας νοιάξει ποτέ αν θα πληγωθείτε και να τους κάνετε πάντα να είναι χαμογελαστοί.

Αυτό είναι φίλοι μου η αληθινοί αγάπη. Όχι απαραίτητα ερωτική αλλά και φιλική... Έτσι να αγαπάτε, χωρίς να σκέφτεστε και χωρίς να φεύγετε δίπλα από εκείνους που σας κάνουν να είστε εσείς. Γιατί μην νομίζετε πως όλοι εκεί έξω σας κάνουν να είστε ο εαυτός σας, λίγοι είναι οι ξεχωριστοί. 

Φτάσαμε στο τέλος. Λίγο σκόρπιες σήμερα οι σκέψεις, μα τόσο αληθινές. Και αν είχαμε χρόνο θα ήταν άλλες τόσες. Φτάσαμε στο τέλος και ακόμα τραγούδι δεν βρήκα.. Μα.......θα σας βάλω κάτι έτσι απλά για "Καληνύχτα.........."! Ίσως να σημαίνει πολλά... μα ίσως και τίποτα...μα κάποιοι άνθρωποι ξεχωρίζουν στη ζωή μας.... 

Αααα! Και που είστε.. 

Έτσι για καληνύχτα και αυτό....

Μέχρι να σας ξανασυναντήσω να χαμογελάτε....και να κάνετε και τους άλλους να χαμογελούν...

Kisses loves....

"Σε στυλ να μην...ξεχνιόμαστε..."

Hello People :)

   Να 'μαστε και πάλι...Έχουμε καιρό να τα πούμε.Ναι ναι..το ψηλοπαράτησα λίγο το blog μου..Πώς και σας θυμήθηκα...?? (όχι όχι δεν σας ξέχασα..) Πρόφαση λοιπόν του νέου μου post, ένα τραγούδι. Πόσο μεγάλο ρόλο παίζουν τα τραγούδια στη ζωή μας τελικά. Πόσα τραγούδια έχουμε ακούσει και έχουμε πει από μέσα μας "αυτό γράφτηκε για μένα.." Πόσα...................?!?!?! Θα μου πείτε τώρα..ποιό τραγούδι είναι αυτό..?! Ε ΝΑ ΛΟΙΠΟΝ!

"Σε στυλ να μην...ξεχνιόμαστε..."

                                                                             

Ακριβώς αυτό λοιπόν. Ακούγοντας το τραγούδι αυτό κατάλαβα πως τελικά η ζωή μας θα μπορούσε άνετα να χαρακτηριζόταν από αυτόν τον τίτλο...Και δεν κάνω εξαιρέσεις. Ναι! Σε όλους μας θα ταίριαζε αυτός ο στίχος ως Soundtrack της ζωής του καθενός μας! Θα μου πείτε γιατί όμως...
Θα σας εξηγήσω αμέσως!

Αναρωτηθήκαμε ποτέ πόσο αληθινοί είμαστε στις σχέσεις μας με τους άλλους; 
Αναρωτηθήκαμε ποτέ αν θα μπορούσαμε να κοιτάξουμε στον καθρέφτη,κατάματα, τον εαυτό μας και να αναμετρηθούμε με τα "θέλω" μας, με τα "πρέπει" μας και με τα "μη" και τα "δεν" μας; ......
Αναρωτηθήκαμε;;;;;;;; Εεεεεε;;;;;;; 

Προφανώς και όχι. Το μόνο που κάνουμε είναι να κρίνουμε μόνο τους άλλους για τις συμπεριφορά τους και ποτέ τον ίδιο μας τον εαυτό. Και όλο αυτό γιατί; Γιατί φοβόμαστε να διαλογιστούμε.Δεν ξέρουμε καλά καλά ούτε και εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας. Φοβόμαστε για το τι θα συναντήσουμε,για το αν θα αντέξουμε τις αλήθειες μας..ακόμα και τα θέλω μας...Για το αν θα αντέξουμε να καταλάβουμε πως τίποτα από όλα αυτά που έχουμε δεν μας είναι απαραίτητα και είναι απλά υποκατάστατα και ψευδαισθήσεις για να ικανοποιούμε τον εαυτούλη μας!

Η ζωή μας λοιπόν έχει γίνει εικονική και εμείς δεν κάνουμε τίποτα για αυτό! Ζούμε την κάθε μέρα μας, ίδια με την προηγούμενη. Ουσιαστικές σχέσεις...?! Ούτε λόγος... Πόσες φορές βρεθήκαμε σε παρέες που δεν θέλαμε, πόσες φορές χαιρετίσαμε ανθρώπους που προσπαθήσαμε να αποφύγουμε και πόσες ακόμα φορές κάναμε πως ενδιαφερθήκαμε για να ανέβουμε στα μάτια κάποιων άλλων ή γιατί έτσι μας μαθαν... Και πόσες φορές βρεθήκαμε και στην αντίθετη θέση. Αυτή τη θέση του.. βγαίνουμε...περνάμε καλά....αγαπιόμαστε.....αλλά όταν χαιρετιόμαστε δεν υπάρχει "η επόμενη μέρα"... Δεν θα πάρουμε τηλέφωνο, δεν θα στείλουμε μήνυμα, δεν θα ενδιαφερθούμε ούτε στο ελάχιστο. 

Πώς το επιτρέπουμε αυτό στον εαυτό μας;; Πως επιτρέπουμε τέτοια υποκρισία;; Και στο να την κάνουμε αλλά και στο να μας το κάνουν.. Η χαζομάρα είναι ότι αυτούς που μας φέρονται έτσι με συμπεριφορά...." του στυλ να μην...ξεχνιόμαστε" είναι εκείνοι που στην καρδιά μας έχουν μια πολύ ξεχωριστή θέση...Και μας πονάει αυτό..και κάνουμε τα αδύνατα δυνατά για να μας δώσουν λίγη σημασία..να θυμηθούν ότι υπάρχουμε και  πως περάσαμε κάποιες σημαντικές και ταυτόχρονα όμορφες στιγμές μαζί τους! 

Τα σκεφτήκαμε ποτέ λοιπόν όλα αυτά; Ή απλά αφηνόμασταν στον εγωισμό μας και στις ψευδαισθήσεις του "Έλα μωρέ..για το ότι δεν έστειλα μήνυμα θα κάτσει να σκάσει ο άλλος;"... Ε ΝΑΙ ΛΟΙΠΟΝ ΣΕ ΠΛΗΡΟΦΟΡΩ ΠΩΣ ΘΑ ΣΚΑΣΕΙ!.....γιατί ίσως να έχει περισσότερη συνείδηση των πράξεων του! Βρες χρόνο λοιπόν..Βρες χρόνο και ξεκίνα να αναρωτιέσαι....Τι τύπου σχέσεις έχεις;; Ουσιαστικές ή του στυλ να μην "ξεχνιόμαστε.." ;; 

                                                                                    See you soon....

Άνθρωποι με σύνδρομο Down...Άνθρωποι με τόση αγάπη!♥

Hey φίλοι μου!!

    

    Το σημερινό post θα είναι λίγο διαφορετικό από τα άλλα...Σήμερα, αποφάσισα να σας μιλήσω για μια κατηγορία ανθρώπων τους οποίους, εγώ προσωπικά τους αγαπώ πολύ. 

Άνθρωποι με σύνδρομο Down...Άνθρωποι με τόση αγάπη!♥

     Πριν λίγο καιρό, έτυχε να πέσει στα χέρια μου μια φωτογραφία που έδειχνε ένα ζευγάρι να παντρεύεται. Ε και? Τι πιο συνηθισμένο?! Και όμως...Οι 2 αυτοί άνθρωποι που αποφάσισαν να ενώσουν τις ζωές του, και οι 2 έπασχαν από σύνδρομο Down! Η Elena Rosati και ο Valerio Vela αποφάσισαν να ζήσουν μαζί ξεπερνώντας την κάθε δυσκολία και το κάθε στερεότυπο. 

       Η συγκεκριμένη εικόνα με έκανε να προβληματιστώ τόσο πολύ...Δύο άνθρωποι, χαρακτηρισμένοι από την κοινωνία ως "διαφορετικοί" ξεπερνούν κάθε εμπόδιο και ζουν την ζωή τους φυσιολογικά. Δεν γκρινιάζουν, δεν το βάζουν κάτω, δεν παραπονιούνται και απλά χαίρονται την κάθε στιγμή που τους χαρίζει ο Θεός...και τον ευγνωμονούν για αυτό! Έχουν τόση αγάπη μέσα τους που ο ένας δέχεται τον άλλον (και για να σε προλάβω εσένα που θα σκεφτείς πως "φυσικά θα δεχτεί ο ένας τον άλλον γιατί είναι ίδιοι" έχω να σου πω πως τέτοιοι άνθρωποι συνήθως θα ήθελαν έναν "φυσιολογικό" στη δική σου γλώσσα, άνθρωπο για να τους φροντίζει καλύτερα..) έτσι όπως είναι και είναι έτοιμος να τον βοηθήσει και να τον φροντίσει στον βαθμό που μπορεί! Πόση αγάπη μπορεί να κρύβουν αυτοί οι άνθρωποι μέσα τους? Πόσο "λίγοι" είμαστε εμείς μπροστά τους και πόσο ανάξιοι είμαστε να αγαπήσουμε τους ανθρώπους μας με τα ελαττώματα τους χωρίς να προσπαθούμε να τους αλλάξουμε?!Τόσα πολλά ερωτήματα που κανείς μας ποτέ δεν θέλησε να κάτσει και να τα σκεφτεί! 

       Ο ρατσισμός που βιώνουν αυτά τα άτομα στις μέρες μας είναι πολύ μεγάλος..Γιατί? Γιατί η κοινωνία μας μαθαίνει στα παιδιά της να φοβούνται τους ανθρώπους με τον σύνδρομο Down και με κάθε άλλη αναπηρία? Τελικά εσείς οι μεγάλοι είστε αυτοί που έχετε τα στερεότυπα και δεν αφήνετε τα παιδιά σας να συναναστραφούν με τα παιδιά της ηλικίας τους που πάσχουν από την αρρώστια....

Τι μπορεί να σε πειράξει μια τόσο γλυκιά φατσούλα...?!

Σε τι μπορεί να φταίξει ένα τόσο γλυκό πλασματάκι...?! 

Πώς μπορείς να είσαι τόσο σκληρός απέναντι σε δύο τόσο όμορφα και γλυκά ματάκια..?!

        Ας σκεφτούμε,και ας βάλουμε τον εαυτό μας στη θέση αυτών των ανθρώπων και των οικογενειών τους...Σίγουρα δεν θα μας άρεσε να μας φέρονται σαν αρρώστους, δεν θα μας άρεσε να περπατάμε στον δρόμο και να ακούμε σχολιασμούς, δεν θα μας άρεσε να θέλουμε να πλησιάσουμε κάποιον άλλον και αυτός να μας απορρίπτει λόγω της ασθένειας μας. Όλα αυτά τα έχουμε σκεφτεί ποτέ? Έχουμε σκεφτεί ποτέ πόσο πόνο μπορεί να κρύβουν αυτοί οι άνθρωποι μέσα τους χωρίς όμως να το δείχνουν αλλά να παλεύουν μόνο και να αγωνίζονται! 

        

       Μάτια πάντα γεμάτα με αγάπη, καρδιά γεμάτη από όμορφα συναισθήματα και έτοιμη για να αγαπήσει...Άνθρωποι που περιμένουν να αγαπήσουν και να αγαπηθούν...Άνθρωποι που έχουν δικαίωμα στη ζωή, στην αγάπη και στο ΟΝΕΙΡΟ! Για να γεννήθηκαν έτσι θα υπήρχε λόγος...Ο Θεός αυτούς τους ανθρώπους τους αγαπάει παραπάνω...γιατί είναι εκείνοι που ζουν την κάθε τους στιγμή.Είναι εκείνοι που χαίρονται με την ζωή όπως και αν την ζουν. Είναι εκείνοι που αγωνίζονται και κυρίως....ΑΓΑΠΑΝΕ! Γιατί έχουν μάθει να αγαπάνε! 

       

       Αυτοί οι άνθρωποι δεν θα σου παραπονεθούν ποτέ, δεν θα σε μαλώσουν ποτέ, δεν θα σου κρατήσουν κακία....Το μόνο που μπορούν να σου προσφέρουν είναι η αγάπη τους,να σου χαρίσουν την αγκαλιά τους και το χαμόγελο τους....Τι πιο όμορφο από μια αγκαλιά και ένα χαμόγελο? Τι να τα κάνεις όλα τα υπόλοιπα όταν έχεις αυτά τα τρία πράγματα..Αλλά εμείς οι υπόλοιποι είμαστε τόσο εγωιστές και γεμάτοι με κόμπλεξ και στερεότυπα που εμείς οι ίδιοι δημιουργήσαμε που δεν μας ενδιαφέρουν όλα τα άλλα...

     Ας κάτσουμε λοιπόν να αναμετρηθούμε όλοι με τον εαυτό μας και ας εκτιμήσουμε επιτέλους όλα όσα έχουμε...όλα όσα μας προσφέρει η κοινωνία χωρίς να μας σχολιάζει, χωρίς να μας φοβάται και χωρίς να βιώνουμε τον ρατσισμό..καθώς όλα αυτά τα έχουμε δημιουργήσει  εμείς οι ίδιοι όπως προείπα! Καιρός είναι λοιπόν να βάλουμε τα άτομα αυτά στις ζωές μας, όχι μόνο για να ξεπεράσουμε απλά τους τύπους και να αρχίσουμε σιγά σιγά να γινόμαστε άνθρωποι αλλά και για να μαθαίνουμε από αυτούς. Μπορεί να μην έχουν να μας μάθουν πολλά...ξέρουν όμως καλύτερα από όλους μας την ερμηνεία και την έννοια της ΑΓΑΠΗΣ! 

   Ας μάθουμε λοιπόν να αγαπάμε με την ΚΑΡΔΙΑ,

και όχι με το ΜΥΑΛΟ!

(if you understand me!!) 

Our First Love... ~ ♥ ~ : Απωθημένο ή γλυκιά ανάμνηση?

Heyyy!

            Γεια σας και πάλι.Έχουμε μέρες να τα πούμε .. Σκεφτόμουν αρκετά θέματα για συζήτηση αλλά νομίζω κατέληξα σε ένα πολύ αγαπημένο μου..Ένα πολύ όμορφο και γλυκό θέμα... Ποιο είναι αυτό!? ... 

Our First Love... ~ ♥ ~ : Απωθημένο ή γλυκιά ανάμνηση?  

             Νομίζω λοιπόν πως ο καλύτερος τρόπος για να συνοδεύσει κανείς την παρακάτω ανάρτηση είναι να αφεθεί στους ήχους του παρακάτω τραγουδιού... 

                             "Απωθημένο μου εγώ, κλείνω τα μάτια και μπορώ να μη ρωτήσω.

Απωθημένο μου εσύ, ποτέ δεν θα είμαστε μαζί, να σε κρατήσω.

Απωθημένο μου εγώ, απόψε θέλω να σε δω, δε θα ρωτήσω."

                  Όλοι έχουμε ερωτευτεί! Άλλοι πολύ, άλλοι λίγο. Άλλοι με πάθος και άλλοι με πιο ρομαντικό τρόπο. Ποιος είναι εκείνος όμως που μας έκλεψε την καρδιά? Ποιος είναι εκείνος που ονομάζουμε πρώτο μας έρωτα? Ποιος είναι ο πρίγκιπας ή η πριγκίπισσα του καθενός από εμάς και πως τον ορίζουμε? Απωθημένο ή μια γλυκιά ανάμνηση?

                   Η πρώτη αγάπη είναι εκείνη που δεν θα σε βλάψει, δεν θα σε πονέσει,δεν θα σε κάνει να νιώσεις ψυχική οδύνη! Είναι η αγάπη που θα σε γεμίζει, που θα σε κάνει να πετάς από χαρά όταν μιλάς για τον άλλον και θα σου δημιουργεί το συναίσθημα να θες να τα παρατήσεις όλα και να πας να τον δεις χωρίς να φοβάσαι τις επιπτώσεις και να το κάνεις. Αυτή είναι η πρώτη αγάπη για μένα ανεξάρτητα αν έχει πραγματοποιηθεί ή όχι!! Άν όμως δεν πραγματοποιήθηκε πως θα την χαρακτηρίζαμε? Ως απωθημένο ή ως μια γλυκιά ανάμνηση? 

             Ας ξεκινήσουμε λοιπόν.. Όλοι λέμε πως έχουμε κάποιο απωθημένο. Τι είναι όμως το απωθημένο? Τι σημαίνει η λέξη αυτή...?! "Απωθημένο" λοιπόν είναι ο ανεκπλήρωτος έρωτας. Ο έρωτας που φοβηθήκαμε να φανερώσουμε ή ακόμα και αν τον φανερώσαμε, φοβηθήκαμε να ζητήσουμε από τον άλλον. "Απωθημένο" θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε τον ανεκπλήρωτο έρωτα που δεν περιέχει ίχνος εγωισμού και μια αίσθηση ιδανικού. Εδώ λοιπόν βρίσκεται και η παγίδα του ανεκπλήρωτου έρωτα - δεν απομυθοποιείται ποτέ, δεν περνά δοκιμασίες , δεν φθείρεται και παραμένει κάπου, να ελλοχεύει, να μας μπλέκει σε φαύλους κύκλους συναισθημάτων και σκέψεων , ονείρων και επιθυμιών που ίσως να μην έχουν σχέση με την πραγματικότητα, παρά μόνο με την δική μας!

                       

                       Για τον καθένα όμως από μας, απωθημένο σημαίνει κάτι διαφορετικό. Προσωπικά, για μένα, είναι ο ανεκπλήρωτος έρωτας που σου έχει αφήσει μόνο όμορφα συναισθήματα. "Απωθημένο" μου χαρακτηρίζω τον άνθρωπο που για μένα ήταν διαφορετικός, γλυκός και με κατανόηση. Είναι ο άνθρωπος που με κάνει να θυμάμαι τα πάντα από εκείνες τις εποχές και γενικά είναι ο τύπος που 

ΔΕΝ ΣΥΓΚΡΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΚΑΝΕΝΑΝ! Είναι η πρώτη αγάπη που σε σημαδεύει. Είναι εκείνη που μπαίνει σε σύγκριση με όλους και τους βάζει όλους κάτω. Είναι η αγάπη, που όταν μιλάς σε κάποιον άλλον για εκείνη έχεις την απαίτηση να σε καταλάβει (και αν δεν σε καταλάβει, ίσως και να τα βάλεις με τον εαυτό σου που δεν του το έδωσες να το καταλάβει όπως θα έπρεπε) .

                     

                     Με το πέρασμα των χρόνων, αυτός ο έρωτας, γίνεται μια βαθύτερη έννοια, γίνεται ΑΓΑΠΗ, ΛΑΤΡΕΙΑ και  ΑΔΥΝΑΜΙΑ (τουλάχιστον αυτές τις λέξεις χρησιμοποιώ εγώ για να τον ονομάσω).  Δεν ξεπερνιέται ποτέ.... Είναι πάντα η αγάπη που στο παρελθόν σε γέμισε αισθήματα, είναι στο παρόν και σε γεμίζει με τις όμορφες αναμνήσεις και θα είναι για πάντα στο μέλλον...γιατί τον άνθρωπο που αγάπησες τον κουβαλάς πάντα μαζί σου!!! :) 

                        Θα αναρωτιέστε όμως...το δικό μου απωθημένο πώς είναι. Χααα! Το δικό μου είναι το καλύτερο από ΟΟΟΟΟΟΛΑ του κόσμου! Είναι χαρούμενο, χαμογελαστό, όμορφο, τρελούτσικο και σε καμία περίπτωση δεν το λες ΝΟΡΜΑΛ! (αλλά παρ'όλα αυτά είναι το καλύτερο!♥ ) Μπαίνει πάντα σε σύγκριση με τους πάντες, πάντα βγαίνει ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ! και γενικά είναι κάτι σαν τον πρίγκιπα στα παραμύθια που όταν βρει την πριγκίπισσα του τα κάνει όλα παραμυθένια! Αν και δεν είμαι εγώ αυτή, τα κάνει παραμυθένια από μόνος του! Πολλές φορές τον παρομοιάζω με τον Noah από το Notebook.... Eίναι κάτι άλλο....Είναι μαγικός....! Δεν περιγράφεται... Είναι απλά η ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΜΟΥ! Φυσικά, πάντα γίνεται ότι θέλει αυτός! Το "όχι" στο δικό μου λεξιλόγιο για αυτόν δεν υπάρχει.... Τα σημαντικά όμως δεν είναι ΟΛΑ αυτά! Το σημαντικό είναι πως είναι ακόμα κοντά μου! ΝΑΙ ΝΑΙ ΝΑΙ! Είναι διαφορετικός...Δεν είναι κομπλεξικός και μετά από τόσα χρόνια (γιατί μιλάμε για ΚΟΛΛΗΜΑΤΑΡΑ!) παραμένουμε φίλοι, λέμε βλακίες και μπορούμε και κουβεντιάζουμε την ΜΕΓΑΛΗ μου "διαχρονική" αγάπη! Θα μπορούσα να γράφω ώρες ατελείωτες για την λατρεία αυτή αλλά δεν θα τελειώσουμε πότε! Το μόνο σίγουρο?! 

                                                                                  ΑΥΤΟ!

                          Όμως, όπως προείπαμε, το απωθημένο σημαίνει κάτι το οποίο ναι μεν είναι ανέκφραστο, αλλά από την άλλη μας δημιουργεί συναισθήματα όλων των ειδών (εκτός του δικού μου βέβαια που είναι το καλύτερο, το εξυπνότερο, το ομορφότερο, το πιο γλυκό του κόσμου!). Συναισθήματα που πολλές φορές μας βάζουν σε σκέψεις για το αν θα μπορέσουμε να πάμε παρακάτω, για το αν θα το ξεπεράσουμε ποτέ για το αν τέλος πάντων δεν θα είναι εκείνα που θα μένουν στην καρδιά μας για όσα χρόνια και αν περάσουν και αν θα μπορέσουμε να βρούμε κάποιον άλλον τόσο καλό και που να μπορεί να πραγματοποιεί την δική μας ουτοπία! Τί είναι λοιπόν η πρώτη μας αγάπη? "Απωθημένο" ή μια γλυκιά ανάμνηση? Όπως και να'χει όμως, όπως και να το ονομάζει ο καθένας μας και ότι σημαίνει για τον κάθε ένα ξεχωριστά από μας, πρέπει πάντα να τον κουβαλάμε μέσα μας, μαζί μας....γιατί αυτοί οι έρωτες ήταν, είναι και θα είναι οι πιο αθώοι.... :) 

                            

Πάντα περιμένεις...Πάντα θα είσαι εκεί να περιμένεις..Να ονειρεύεσαι και να σκέφτεσαι το πώς θα ήταν αν πραγματοποιούνταν τα όνειρα, οι απαιτήσεις και το "σπάσιμο των δεσμών" της ουτοπίας σου!Μένεις εκεί..και μετράς τα λεπτά, τις ώρες, τις μέρες, τους μήνες τα χρόνια...Και όλοι σου λένε "προχώρα...ποτέ δεν θα 'ρθει.." και συ έχεις την ελπίδα πως....πως ίσως γίνει...

Και απλά περιμένεις....χωρίς να σε νοιάζει......και ας μην γίνει ποτέ :)

Και αν δεν γίνει, απλά σκέφτεσαι τις στιγμές! Αν και λίγες, είναι αρκετές για να σε κάνουν να αισθανθείς εκείνα τα πρώτα σκιρτήματα και να θυμηθείς τις πρώτες εκείνες εικόνες... :) 

Προσπάθησε να το ζήσεις λοιπόν..Ακόμα και οι αναμνήσεις μετράνε πολύ...  ♥

Μέχρι το επόμενο post,

ερωτευθείτε..♥

"Εσύ?.. Εσύ πιστεύεις στα παραμύθια? ♥ "

Heyy! :) 

Βροχερή και συννεφιασμένη η σημερινή μέρα..Έτσι λοιπόν είπα και γω να κάτσω να γράψω ένα νέο post! Ένα νέο post..λίγο διαφορετικό από το προηγούμενο. Ένα post λιιιιγο...παραμυθένιο! 'Ώρα λοιπόν  για νεραιδόσκονες ... Ας ψάξουμε όμως πιο βαθιά. Ας ψάξουμε πίσω από τα παραμύθια..Ας δούμε το βαθύτερο νόημα τους. 

            Once upon a time, λοιπόν... 

(Να βάλουμε όμως και μια μουσικούλα, για πιο ευχάριστο διάβασμα) :) 

Κάποια στιγμή, έπεσε στα χέρια μου ένα βιβλίο με τίτλο " 'Όλα τα παραμύθια λεν αλήθεια. " Το βιβλίο αυτό δεν μπήκα στον κόπο να το διαβάσω ποτέ (για όσους με ξέρουν,ξέρουν καλά πως δεν είμαι και πολύ του βιβλίου) απλά με προβλημάτισε ο τίτλος του πολύ. Ο τίτλος γύριζε μέσα στο μυαλό μου ξανά και ξανά...Εξήγηση δεν μπορούσα να βρω και έτσι λοιπόν είπα να τα παρατήσω. Ήρθε όμως ο καιρός που με έκανε να καταλάβω πολύ καλά το τί εννοούσε ο τίτλος του βιβλίου ως απλή φράση, και όχι ως επεξήγηση του βιβλίου καθώς το βιβλίο δεν διαβάστηκε ποτέ. 

Πολλές φορές χρειάζεται να είμαστε δίπλα σε αγαπημένα πρόσωπα και να τους δίνουμε κουράγιο για να φτάσουν στην υλοποίηση του στόχου τους. Έτσι λοιπόν, ως πιο ρομαντική ψυχή εγώ, και ενώ έπρεπε να δώσω κουράγιο σε κάποιον φίλο, του έφερα ως παράδειγμα χωρίς να το καταλάβω, τους αγγέλους και τις νεράιδες! 

Όταν έχεις κάποιον στόχο, πιστεύεις πως τίποτα δεν θα πάει καλά, πως σίγουρα κάτι θα πάει στραβά και πως κανείς δεν θα είναι εκεί να σε βοηθήσει. ΚΙ ΟΜΩΣ! Όλοι έχουμε έναν φύλακα άγγελο, μια νεράιδα, που μας βοηθάει στις δύσκολες στιγμές. 

Είχα πάντα την απορία γιατί στα παραμύθια βάζουν μικρά πλασματάκια να βοηθάν τους ανθρώπους. Και να που κατάλαβα.....Τα παραμύθια δεν έχουν ως στόχο μόνο την διασκέδαση αλλά και  να περάσουν κάποια μηνύματα σε όλους , κάποια μηνύματα ζωής! 

Ας γυρίσουμε όμως πάλι πίσω στο θέμα μας... Ο δρόμος για την υλοποίηση του στόχου σίγουρα θα έχει και κάποιες δυσκολίες, μπερδέματα ή τέλος πάντων κάτι που θα μας προβληματίσει. Και πάνω εκεί λέμε "να...που εγώ το ήξερα οτι κάτι δεν θα πάει καλα..." ! Όμως πάντα στο τέλος όλα γίνονται όπως τα θέλουμε! Ο καθένας απο μας έχει την δική του νεράιδα-άγγελο! Πολλές φορές η "νεράιδα" μας μπορεί να είναι και κάποιος κοντινός μας άνθρωπος! Πάντως όλοι έχουμε από μια μικρή Tinkerbell! Τα παραμύθια μας διδάσκουν πως "δράκους" θα συναντήσουμε πολλούς αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν θα τους αντιμετωπίσουμε κιόλας!   ;) 

Μέσα απο ένα παραμύθι μπορεί κανείς να βγάλει τις δικές του σκέψεις. Να συνδέσει δικά του "πιστεύω" και δικά του συναισθήματα με νοήματα που μόνο αυτός μπορεί να καταλάβει.. Να ταξιδέψει σε κόσμους μακρινούς, να κάνει όνειρα και στο τέλος όλα αυτά που πίστεψε, που είδε και που άκουσε να γίνουν το δικό του παραμύθι! 

Δεν χρειάζεσαι πολλά! Λίγη φαντασία, λίγα όνειρα, αγάπη, λίγη νεραιδόσκονη στην τσέπη ...και ένα ζευγάρι φτερά. Ο κόσμος στις μέρες μας, λόγω εποχής έχει χάσει την εμπιστοσύνη στον εαυτό του, έχει γίνει απαισιόδοξος και δεν βρίσκει κάποιον να του δίνει δύναμη. Έτσι, όσοι έμειναν, όσοι ονειροπόλοι και ρομαντικοί έμειναν, ας βάλουν τα φτερά τους και ας γίνουν οι άγγελοι-νεράιδες των υπόλοιπον. Δεν έχει μείνει τίποτε άλλο, εκτός από την μαγεία του παραμυθιού που μας κρατάει ζωντανούς και μας κάνει να δίνουμε μάχες για να βγαίνουμε ήρωες!

Όλα είναι μέσα μας πάντως, αρκεί να τα πιστέψουμε! Αρκεί να υπάρχει η δύναμη του νου! Τότε όλα μπορούν να πραγματοποιηθούν. Τότε όλα μπορεί να είναι δυνατά. Τότε θα ξεπερνάμε τους "δράκους" και θα φτάνουμε στο ξεχωριστό για μας.... Σε όλους τους τομείς! Όπως ο μαχητής έχει ως στόχο την νίκη της εκστρατείας, όπως ο πρίγκιπας έχει στόχο να γυρίσει στην αγαπημένη του και όπως η πριγκίπισσα περιμένει τον πρίγκιπα της! 

Τι λες λοιπόν? Εσύ πιστεύεις στα παραμύθια? Έχεις την δύναμη να αντέξεις τους δράκους και τα θεριά που θα βγουν στο δρόμο σου και να τα αντιμετωπίσεις με την "μαγική" βοήθεια της νεραιδούλας σου? 

 Σκέψου το λοιπόν, και ίσως αξίζει τον κόπο για να ζήσεις σε έναν μαγικό κόσμο! ;)

Μέχρι να τα ξαναπούμε, ΣΚΕΨΟΥ ΤΟ! ♥

The end....

" Την άνοιξη αν δεν την βρεις, την φτιάχνεις!!! "

Heyyy ! :)

                           

Μεγάλο Σάββατο λοιπόν σήμερα.. και ο ήλιος λάμπει! Μια βόλτα και μόνο αρκεί για να σε κάνει να νιώσεις την άνοιξη μέσα σου! Οι δρόμοι γεμάτοι από κόσμο, παιδάκια με τις μαμάδες τους, φωνές  και ένα αεράκι γλυκό να σε συνεπαίρνει κάνοντας σε να νιώθεις μια γλυκιά αλλά και ευχάριστη κούραση.. 

Αυτός ο καιρός βρε παιδί μου, σε πάει κάπου αλλού..(προσωπικά εμένα με κάνει να ταξιδεύω στους ήχους αυτού του κομματιού) !!!

 Τί γίνεται όταν η διάθεση όμως δεν είναι και στα καλύτερα της? Τί γίνεται όταν μια τέτοια μέρα δεν μπορείς να την εκμεταλευτείς με τον καλύτερο τρόπο? Τότε νομίζεις πως η άνοιξη δεν υπάρχει... Πως η άνοιξη είναι απλά μια ιδεολογία που ζει στις καρδιές των ανθρώπων και πως ο καθένας έχει την δική του ανεξαρτήτως εποχής! Άλλοι ίσως την έχουν όλο το χρόνο και άλλοι ίσως όχι... Άλλοι ίσως να ονειρεύονται την δική τους "άνοιξη" και να μην συμβιβάζονται με την πραγματικότητα... 

Τι είναι τελικά η άνοιξη για τον καθένα μας ?

Τι μας την "φτιάχνει" και τι μας την "χαλάει" ? 

Προφανώς θα αναρωτιέστε γιατί όλο αυτό το....... "παραλήρημα" για πολλούς. 

 Όταν αρχίζεις και χάνεσαι λοιπόν μέσα στα βιβλία σου...(και συγκεκριμένα της λογοτεχνίας,καθώς πρέπει και να διαβάσεις) μπορεί να πέσεις πάνω σε φράσεις που θα σε εντυπωσιάσουν, που θα σε κάνουν να προβληματιστείς ή ακόμα και να συνδέσεις σκέψεις, αποφάσεις ακόμα και στάσεις ζωής μαζί τους! 

Έπεσα λοιπόν και γω πάνω στην φράση " την άνοιξη αν δεν τη βρεις τη φτιάχνεις " του αγαπημένου Οδυσσέα Ελύτη.

 Προβληματισμοί και σκέψεις... Μία φράση τόσο "αναρχική"  αλλά ταυτόχρονα και τόσο αποδεχτή και κατανοητή για να την αποδεχτούν οι νέοι! Ίσως είναι μια φράση γεμάτη ελπίδα.....γεμάτη φως και γεμάτη "λάμψη" για τις καρδιές των ανθρώπων... για τις καρδιές των νέων ανθρώπων που μέσα στην πλήξη δεν μπορούν να  συμβιβαστούν και αντιστέκονται στα "πρέπει" και υποτάσσονται στα "θέλω" τους....χωρίς δισταγμούς, χωρίς φόβους και χωρίς να σκέφτονται τις συνέπειες! 

Έτσι λοιπόν, ας αφήσουμε τις "αδιαθεσίες" , τις μελαγχολίες και τους δισταγμούς και ας βγούμε στους δρόμους με καλοκαιρινή διάθεση και ας φορέσουμε το πιο όμορφο  χαμόγελο μας και ας φτιάξουμε την δική μας άνοιξη! Η άνοιξη του καθενός είναι στο δικό του χέρι..να την δημιουργήσει όπως εκείνος θέλει. :)

Φτιάξτε την δική σας άνοιξη λοιπόν... είτε κυριολεκτικά, είτε μεταφορικά...Ο καθένας όπως το εκλαμβάνει. Και αν δεν μπορείτε να την φτιάξετε....?!?!?! YOU MUST BELIEVE IN SPRING :)

Μέχρι τότε...Βyeeee  :)