Hello People :)
Να 'μαστε και πάλι...Έχουμε καιρό να τα πούμε.Ναι ναι..το ψηλοπαράτησα λίγο το blog μου..Πώς και σας θυμήθηκα...?? (όχι όχι δεν σας ξέχασα..) Πρόφαση λοιπόν του νέου μου post, ένα τραγούδι. Πόσο μεγάλο ρόλο παίζουν τα τραγούδια στη ζωή μας τελικά. Πόσα τραγούδια έχουμε ακούσει και έχουμε πει από μέσα μας "αυτό γράφτηκε για μένα.." Πόσα...................?!?!?! Θα μου πείτε τώρα..ποιό τραγούδι είναι αυτό..?! Ε ΝΑ ΛΟΙΠΟΝ!
Ακριβώς αυτό λοιπόν. Ακούγοντας το τραγούδι αυτό κατάλαβα πως τελικά η ζωή μας θα μπορούσε άνετα να χαρακτηριζόταν από αυτόν τον τίτλο...Και δεν κάνω εξαιρέσεις. Ναι! Σε όλους μας θα ταίριαζε αυτός ο στίχος ως Soundtrack της ζωής του καθενός μας! Θα μου πείτε γιατί όμως...
Θα σας εξηγήσω αμέσως!
Αναρωτηθήκαμε ποτέ πόσο αληθινοί είμαστε στις σχέσεις μας με τους άλλους;
Αναρωτηθήκαμε ποτέ αν θα μπορούσαμε να κοιτάξουμε στον καθρέφτη,κατάματα, τον εαυτό μας και να αναμετρηθούμε με τα "θέλω" μας, με τα "πρέπει" μας και με τα "μη" και τα "δεν" μας; ......
Αναρωτηθήκαμε;;;;;;;; Εεεεεε;;;;;;;
Προφανώς και όχι. Το μόνο που κάνουμε είναι να κρίνουμε μόνο τους άλλους για τις συμπεριφορά τους και ποτέ τον ίδιο μας τον εαυτό. Και όλο αυτό γιατί; Γιατί φοβόμαστε να διαλογιστούμε.Δεν ξέρουμε καλά καλά ούτε και εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας. Φοβόμαστε για το τι θα συναντήσουμε,για το αν θα αντέξουμε τις αλήθειες μας..ακόμα και τα θέλω μας...Για το αν θα αντέξουμε να καταλάβουμε πως τίποτα από όλα αυτά που έχουμε δεν μας είναι απαραίτητα και είναι απλά υποκατάστατα και ψευδαισθήσεις για να ικανοποιούμε τον εαυτούλη μας!
Η ζωή μας λοιπόν έχει γίνει εικονική και εμείς δεν κάνουμε τίποτα για αυτό! Ζούμε την κάθε μέρα μας, ίδια με την προηγούμενη. Ουσιαστικές σχέσεις...?! Ούτε λόγος... Πόσες φορές βρεθήκαμε σε παρέες που δεν θέλαμε, πόσες φορές χαιρετίσαμε ανθρώπους που προσπαθήσαμε να αποφύγουμε και πόσες ακόμα φορές κάναμε πως ενδιαφερθήκαμε για να ανέβουμε στα μάτια κάποιων άλλων ή γιατί έτσι μας μαθαν... Και πόσες φορές βρεθήκαμε και στην αντίθετη θέση. Αυτή τη θέση του.. βγαίνουμε...περνάμε καλά....αγαπιόμαστε.....αλλά όταν χαιρετιόμαστε δεν υπάρχει "η επόμενη μέρα"... Δεν θα πάρουμε τηλέφωνο, δεν θα στείλουμε μήνυμα, δεν θα ενδιαφερθούμε ούτε στο ελάχιστο.
Πώς το επιτρέπουμε αυτό στον εαυτό μας;; Πως επιτρέπουμε τέτοια υποκρισία;; Και στο να την κάνουμε αλλά και στο να μας το κάνουν.. Η χαζομάρα είναι ότι αυτούς που μας φέρονται έτσι με συμπεριφορά...." του στυλ να μην...ξεχνιόμαστε" είναι εκείνοι που στην καρδιά μας έχουν μια πολύ ξεχωριστή θέση...Και μας πονάει αυτό..και κάνουμε τα αδύνατα δυνατά για να μας δώσουν λίγη σημασία..να θυμηθούν ότι υπάρχουμε και πως περάσαμε κάποιες σημαντικές και ταυτόχρονα όμορφες στιγμές μαζί τους!
Τα σκεφτήκαμε ποτέ λοιπόν όλα αυτά; Ή απλά αφηνόμασταν στον εγωισμό μας και στις ψευδαισθήσεις του "Έλα μωρέ..για το ότι δεν έστειλα μήνυμα θα κάτσει να σκάσει ο άλλος;"... Ε ΝΑΙ ΛΟΙΠΟΝ ΣΕ ΠΛΗΡΟΦΟΡΩ ΠΩΣ ΘΑ ΣΚΑΣΕΙ!.....γιατί ίσως να έχει περισσότερη συνείδηση των πράξεων του! Βρες χρόνο λοιπόν..Βρες χρόνο και ξεκίνα να αναρωτιέσαι....Τι τύπου σχέσεις έχεις;; Ουσιαστικές ή του στυλ να μην "ξεχνιόμαστε.." ;;
Να 'μαστε και πάλι...Έχουμε καιρό να τα πούμε.Ναι ναι..το ψηλοπαράτησα λίγο το blog μου..Πώς και σας θυμήθηκα...?? (όχι όχι δεν σας ξέχασα..) Πρόφαση λοιπόν του νέου μου post, ένα τραγούδι. Πόσο μεγάλο ρόλο παίζουν τα τραγούδια στη ζωή μας τελικά. Πόσα τραγούδια έχουμε ακούσει και έχουμε πει από μέσα μας "αυτό γράφτηκε για μένα.." Πόσα...................?!?!?! Θα μου πείτε τώρα..ποιό τραγούδι είναι αυτό..?! Ε ΝΑ ΛΟΙΠΟΝ!
"Σε στυλ να μην...ξεχνιόμαστε..."
Θα σας εξηγήσω αμέσως!
Αναρωτηθήκαμε ποτέ πόσο αληθινοί είμαστε στις σχέσεις μας με τους άλλους;
Αναρωτηθήκαμε ποτέ αν θα μπορούσαμε να κοιτάξουμε στον καθρέφτη,κατάματα, τον εαυτό μας και να αναμετρηθούμε με τα "θέλω" μας, με τα "πρέπει" μας και με τα "μη" και τα "δεν" μας; ......
Αναρωτηθήκαμε;;;;;;;; Εεεεεε;;;;;;;
Προφανώς και όχι. Το μόνο που κάνουμε είναι να κρίνουμε μόνο τους άλλους για τις συμπεριφορά τους και ποτέ τον ίδιο μας τον εαυτό. Και όλο αυτό γιατί; Γιατί φοβόμαστε να διαλογιστούμε.Δεν ξέρουμε καλά καλά ούτε και εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας. Φοβόμαστε για το τι θα συναντήσουμε,για το αν θα αντέξουμε τις αλήθειες μας..ακόμα και τα θέλω μας...Για το αν θα αντέξουμε να καταλάβουμε πως τίποτα από όλα αυτά που έχουμε δεν μας είναι απαραίτητα και είναι απλά υποκατάστατα και ψευδαισθήσεις για να ικανοποιούμε τον εαυτούλη μας!
Η ζωή μας λοιπόν έχει γίνει εικονική και εμείς δεν κάνουμε τίποτα για αυτό! Ζούμε την κάθε μέρα μας, ίδια με την προηγούμενη. Ουσιαστικές σχέσεις...?! Ούτε λόγος... Πόσες φορές βρεθήκαμε σε παρέες που δεν θέλαμε, πόσες φορές χαιρετίσαμε ανθρώπους που προσπαθήσαμε να αποφύγουμε και πόσες ακόμα φορές κάναμε πως ενδιαφερθήκαμε για να ανέβουμε στα μάτια κάποιων άλλων ή γιατί έτσι μας μαθαν... Και πόσες φορές βρεθήκαμε και στην αντίθετη θέση. Αυτή τη θέση του.. βγαίνουμε...περνάμε καλά....αγαπιόμαστε.....αλλά όταν χαιρετιόμαστε δεν υπάρχει "η επόμενη μέρα"... Δεν θα πάρουμε τηλέφωνο, δεν θα στείλουμε μήνυμα, δεν θα ενδιαφερθούμε ούτε στο ελάχιστο.
Πώς το επιτρέπουμε αυτό στον εαυτό μας;; Πως επιτρέπουμε τέτοια υποκρισία;; Και στο να την κάνουμε αλλά και στο να μας το κάνουν.. Η χαζομάρα είναι ότι αυτούς που μας φέρονται έτσι με συμπεριφορά...." του στυλ να μην...ξεχνιόμαστε" είναι εκείνοι που στην καρδιά μας έχουν μια πολύ ξεχωριστή θέση...Και μας πονάει αυτό..και κάνουμε τα αδύνατα δυνατά για να μας δώσουν λίγη σημασία..να θυμηθούν ότι υπάρχουμε και πως περάσαμε κάποιες σημαντικές και ταυτόχρονα όμορφες στιγμές μαζί τους!
Τα σκεφτήκαμε ποτέ λοιπόν όλα αυτά; Ή απλά αφηνόμασταν στον εγωισμό μας και στις ψευδαισθήσεις του "Έλα μωρέ..για το ότι δεν έστειλα μήνυμα θα κάτσει να σκάσει ο άλλος;"... Ε ΝΑΙ ΛΟΙΠΟΝ ΣΕ ΠΛΗΡΟΦΟΡΩ ΠΩΣ ΘΑ ΣΚΑΣΕΙ!.....γιατί ίσως να έχει περισσότερη συνείδηση των πράξεων του! Βρες χρόνο λοιπόν..Βρες χρόνο και ξεκίνα να αναρωτιέσαι....Τι τύπου σχέσεις έχεις;; Ουσιαστικές ή του στυλ να μην "ξεχνιόμαστε.." ;;
See you soon....
