Άνθρωποι με σύνδρομο Down...Άνθρωποι με τόση αγάπη!♥

Hey φίλοι μου!!

    

    Το σημερινό post θα είναι λίγο διαφορετικό από τα άλλα...Σήμερα, αποφάσισα να σας μιλήσω για μια κατηγορία ανθρώπων τους οποίους, εγώ προσωπικά τους αγαπώ πολύ. 

Άνθρωποι με σύνδρομο Down...Άνθρωποι με τόση αγάπη!♥

     Πριν λίγο καιρό, έτυχε να πέσει στα χέρια μου μια φωτογραφία που έδειχνε ένα ζευγάρι να παντρεύεται. Ε και? Τι πιο συνηθισμένο?! Και όμως...Οι 2 αυτοί άνθρωποι που αποφάσισαν να ενώσουν τις ζωές του, και οι 2 έπασχαν από σύνδρομο Down! Η Elena Rosati και ο Valerio Vela αποφάσισαν να ζήσουν μαζί ξεπερνώντας την κάθε δυσκολία και το κάθε στερεότυπο. 

       Η συγκεκριμένη εικόνα με έκανε να προβληματιστώ τόσο πολύ...Δύο άνθρωποι, χαρακτηρισμένοι από την κοινωνία ως "διαφορετικοί" ξεπερνούν κάθε εμπόδιο και ζουν την ζωή τους φυσιολογικά. Δεν γκρινιάζουν, δεν το βάζουν κάτω, δεν παραπονιούνται και απλά χαίρονται την κάθε στιγμή που τους χαρίζει ο Θεός...και τον ευγνωμονούν για αυτό! Έχουν τόση αγάπη μέσα τους που ο ένας δέχεται τον άλλον (και για να σε προλάβω εσένα που θα σκεφτείς πως "φυσικά θα δεχτεί ο ένας τον άλλον γιατί είναι ίδιοι" έχω να σου πω πως τέτοιοι άνθρωποι συνήθως θα ήθελαν έναν "φυσιολογικό" στη δική σου γλώσσα, άνθρωπο για να τους φροντίζει καλύτερα..) έτσι όπως είναι και είναι έτοιμος να τον βοηθήσει και να τον φροντίσει στον βαθμό που μπορεί! Πόση αγάπη μπορεί να κρύβουν αυτοί οι άνθρωποι μέσα τους? Πόσο "λίγοι" είμαστε εμείς μπροστά τους και πόσο ανάξιοι είμαστε να αγαπήσουμε τους ανθρώπους μας με τα ελαττώματα τους χωρίς να προσπαθούμε να τους αλλάξουμε?!Τόσα πολλά ερωτήματα που κανείς μας ποτέ δεν θέλησε να κάτσει και να τα σκεφτεί! 

       Ο ρατσισμός που βιώνουν αυτά τα άτομα στις μέρες μας είναι πολύ μεγάλος..Γιατί? Γιατί η κοινωνία μας μαθαίνει στα παιδιά της να φοβούνται τους ανθρώπους με τον σύνδρομο Down και με κάθε άλλη αναπηρία? Τελικά εσείς οι μεγάλοι είστε αυτοί που έχετε τα στερεότυπα και δεν αφήνετε τα παιδιά σας να συναναστραφούν με τα παιδιά της ηλικίας τους που πάσχουν από την αρρώστια....

Τι μπορεί να σε πειράξει μια τόσο γλυκιά φατσούλα...?!

Σε τι μπορεί να φταίξει ένα τόσο γλυκό πλασματάκι...?! 

Πώς μπορείς να είσαι τόσο σκληρός απέναντι σε δύο τόσο όμορφα και γλυκά ματάκια..?!

        Ας σκεφτούμε,και ας βάλουμε τον εαυτό μας στη θέση αυτών των ανθρώπων και των οικογενειών τους...Σίγουρα δεν θα μας άρεσε να μας φέρονται σαν αρρώστους, δεν θα μας άρεσε να περπατάμε στον δρόμο και να ακούμε σχολιασμούς, δεν θα μας άρεσε να θέλουμε να πλησιάσουμε κάποιον άλλον και αυτός να μας απορρίπτει λόγω της ασθένειας μας. Όλα αυτά τα έχουμε σκεφτεί ποτέ? Έχουμε σκεφτεί ποτέ πόσο πόνο μπορεί να κρύβουν αυτοί οι άνθρωποι μέσα τους χωρίς όμως να το δείχνουν αλλά να παλεύουν μόνο και να αγωνίζονται! 

        

       Μάτια πάντα γεμάτα με αγάπη, καρδιά γεμάτη από όμορφα συναισθήματα και έτοιμη για να αγαπήσει...Άνθρωποι που περιμένουν να αγαπήσουν και να αγαπηθούν...Άνθρωποι που έχουν δικαίωμα στη ζωή, στην αγάπη και στο ΟΝΕΙΡΟ! Για να γεννήθηκαν έτσι θα υπήρχε λόγος...Ο Θεός αυτούς τους ανθρώπους τους αγαπάει παραπάνω...γιατί είναι εκείνοι που ζουν την κάθε τους στιγμή.Είναι εκείνοι που χαίρονται με την ζωή όπως και αν την ζουν. Είναι εκείνοι που αγωνίζονται και κυρίως....ΑΓΑΠΑΝΕ! Γιατί έχουν μάθει να αγαπάνε! 

       

       Αυτοί οι άνθρωποι δεν θα σου παραπονεθούν ποτέ, δεν θα σε μαλώσουν ποτέ, δεν θα σου κρατήσουν κακία....Το μόνο που μπορούν να σου προσφέρουν είναι η αγάπη τους,να σου χαρίσουν την αγκαλιά τους και το χαμόγελο τους....Τι πιο όμορφο από μια αγκαλιά και ένα χαμόγελο? Τι να τα κάνεις όλα τα υπόλοιπα όταν έχεις αυτά τα τρία πράγματα..Αλλά εμείς οι υπόλοιποι είμαστε τόσο εγωιστές και γεμάτοι με κόμπλεξ και στερεότυπα που εμείς οι ίδιοι δημιουργήσαμε που δεν μας ενδιαφέρουν όλα τα άλλα...

     Ας κάτσουμε λοιπόν να αναμετρηθούμε όλοι με τον εαυτό μας και ας εκτιμήσουμε επιτέλους όλα όσα έχουμε...όλα όσα μας προσφέρει η κοινωνία χωρίς να μας σχολιάζει, χωρίς να μας φοβάται και χωρίς να βιώνουμε τον ρατσισμό..καθώς όλα αυτά τα έχουμε δημιουργήσει  εμείς οι ίδιοι όπως προείπα! Καιρός είναι λοιπόν να βάλουμε τα άτομα αυτά στις ζωές μας, όχι μόνο για να ξεπεράσουμε απλά τους τύπους και να αρχίσουμε σιγά σιγά να γινόμαστε άνθρωποι αλλά και για να μαθαίνουμε από αυτούς. Μπορεί να μην έχουν να μας μάθουν πολλά...ξέρουν όμως καλύτερα από όλους μας την ερμηνεία και την έννοια της ΑΓΑΠΗΣ! 

   Ας μάθουμε λοιπόν να αγαπάμε με την ΚΑΡΔΙΑ,

και όχι με το ΜΥΑΛΟ!

(if you understand me!!)